Een nieu Liedt, op de zeven ween

Laet loven dy, wien d’Inghels loven,
Ghy zijt Gods weerdste bruyd verheven:
Onslien bringhd ghy ten Hemel boven,
Dies hebdy groot verdriet beseven,
Noyt vrouwe en leedt sulck grief int leven.

U zij geprezen die de engelen prijzen.
U bent Gods verheven, dierbaarste bruid.
U neemt ons mee omhoog naar de hemel.
Daarom hebt u groot verdriet ondervonden:
nooit leed een vrouw zo’n grote smart in haar leven.

Wat leedt ghy drucks Maria vrouwe
Deur Symeons schoon prophetyen,
Doende verclaers, dat tsweerd van rouwe
Dijn eyghen siele sou duersnyen,
Groot last quam dy, veur cleyn verblyen.

Wat leed u een angst, vrouwe Maria,
door Simeons heldere profetie,
voorspellende dat het zwaard van de rouw
uw eigen ziel zou gaan doorsnijden:
een grote last kreeg u te dragen, die de kleine vreugde overtrof.

Hoe vondy u int fel beswaren
Alst Herodes dede becoopen
Al den kinders onder twee jaren,
En ghy moest naer Egypten loopen,
Dijn last groeyde met grooten hoopen.

Hoe wreed werd u gekweld
toen door Herodes’ toedoen alle kinderen
onder de twee jaar het moesten ontgelden
en u naar Egypte moest gaan:
uw last groeide in grote mate.

Wat hadde u jonck lichaem toren
Als ghy en Joseph bee vul minnen
Dijn kindt waendet hebben verloren,
En ghy hem vondt ten Tempel binnen,
Sonder Gods troost ghy moest ontsinnen.

Wat een pijn ondervond uw jonge lijf,
toen u en Josef, allebei vervuld van liefde,
dachten uw kind te hebben verloren
en u hem terugvond binnen in de tempel:
zonder Gods troost zou u uitzinnig geworden zijn.

Wat haddy gru, en swaer mishaghen,
Wat leedt dat herte bitter nepen
Als ghy dijn kindt saeght tcruyce draghen,
Ende hem ter doot by fortsen slepen,
Gheen mensch’ en had dit grief begrepen.

Wat een gruwel en zware ellende troffen u,
wat leed uw hart bittere beklemming,
toen u uw kind het kruis zag dragen
en met grote inspanning zich naar de dood zag sleuren:
geen mens zou zich deze kwelling kunnen voorstellen.

Met droefheyt groot waerdy bevanghen,
Swaer persse bracht dijn herte t’onder,
Als ghy hem saecht aent cruyce hanghen
En ghy en Jan bee stondt daer onder,
Ghy en const verstaen dit bitter wonder.

Met grote droefheid werd u bevangen,
een zware last deed uw hart bezwijken,
toen u hem aan het kruis zag hangen
en u daar samen met Johannes onder stond.
U kon deze bittere, verbijsterende gebeurtenis niet begrijpen.

Hoe anxstich waerdy van bedryve,
Hoe sneet den point van d’Bisschops sweerde,
Als ghy hem gherooft saecht vanden lyve
En van tcruyce gheleyd op d’eerde,
Ghy wist, aen hem hinc tshemels weerde.

Hoe gekweld was u,
hoe sneed de punt van het bisschopszwaard
toen u hem beroofd van het leven zag
en van het kruis afgenomen op de grond zag liggen:
u wist dat de hemelse glorie van hem afhing.

Wat bitter pijn moest ghy beslaven,
Hoe schraudy laes, droef van bewinde,
Als ghy hem dijns ondancks saeght begraven,
En scheeden moest van uwen kinde,
Voor tsweerelts goedt dijn hert hem minde.

Wat een bittere pijn moest u doorstaan,
hoe droef weende u helaas,
toen u hem tot uw verdriet begraven zag
en u moest scheiden van uw kind.
Van niets anders ter wereld hield uw hart meer als van hem.

Nu bid ick u schoon jeught ten fyne,
En slaet ons sondaers doch gheen swijcke,
Deur groot en smal dijn bitter pyne
Bringhdt ons in dijns kindts eeuwich rijcke,
Dwelck vul vreughdt is sonder ghelijcke.

Nu bid ik u, schone maagd, tot slot:
laat ons zondaars toch niet in de steek,
breng ons door uw bittere pijn, groot en klein,
in uw kinds eeuwige rijk,
dat vervuld is van ongeëvenaarde vreugde.

Spelling volgens Manilius 1574. Interpunctie volgens Van Waesberghe 1616.

Spelling volgens Manilius 1574. Interpunctie volgens Van Waesberghe 1616, maar in versregel 5/9 een komma toegevoegd naar analogie van de andere strofen. Aan het begin van regel 1,4 is een hoofdletter toegevoegd.
In de uitgaven van Manilius en Van Waesberghe is dit lied ongenummerd.

Vertaling: Nico van der Meel, Frank Willaert (Universiteit Antwerpen), Dieuwke van der Poel (Universiteit Utrecht).